“Gürültü yapan üst komşuya ne yapılabilir” konusunu beğendiyseniz Egri sayfamızdaki diğer makalelerimize de göz atmanızı öneririz.
Gürültü Yapan Üst Komşuya Ne Yapılabilir?
İzmir’de yaşayan biri olarak şunu söyleyebilirim: hayat güzel, deniz güzel, simit güzel… ama üst komşu bazen hayatın “arka plan gürültüsü” olmaktan çıkıp direkt ana karakteri olabiliyor. Sabah 07.13’te başlayan sandalye sürükleme performansı, gece 02.40’ta “evde halı güreşi turnuvası” düzenlenmesi ve gün içinde ara ara gelen “topuklu ayakkabıyla salon turu” gösterisi… Evet, tanıdık geldi.
Ve insan bir noktada kendine şu soruyu soruyor: Gürültü yapan üst komşuya ne yapılabilir?
Ama cevap sandığımız kadar basit değil. Çünkü bu sadece bir komşu problemi değil; bu, insanın sabırla, mizahla ve bazen içinden yükselen küçük çığlıklarla verdiği bir yaşam mücadelesi.
—
İlk Aşama: İnkar ve “Yok Canım O Kadar Değildir” Dönemi
Başta her şey masumdur. Tavan gıcırtısını duyarsın.
“Kesin bina oturuyordur.”
Sonra bir daha.
“Rüzgâr olabilir…”
Sonra bir daha.
İç ses devreye girer:
“Kardeşim rüzgâr neden squat yapıyor?”
İşte bu aşama, insanın gerçekle yüzleşmek istemediği evredir. Çünkü kabul etmek, savaşın başladığını kabul etmektir.
Ama eninde sonunda şu cümle gelir:
“Gürültü yapan üst komşuya ne yapılabilir, artık ciddi ciddi düşünmeye başlamalıyım.”
—
İkinci Aşama: Pasif-Agresif Diplomasi
Modern şehir hayatının en estetik çözüm yöntemi budur. Kimse kimseyle kavga etmez ama herkes birbirine mesaj verir.
Mesela tavana hafifçe vurmak.
Ama öyle öfkeyle değil. Daha çok “ben de buradayım ve yoga yapıyorum” gibi.
Bir İzmir akşamı diyaloğu:
— (tavanı tık tık)
Üst komşu: “Kim o?”
Ben: “Hiç… plank yapıyorum.”
İç ses: “Evet, hayatımın en absürt plank’i.”
Bir süre işe yarar gibi olur. Sonra yine sandalye sesi gelir. Çünkü bazı insanlar sandalyeyi sürüklemekten keyif alır. Belki de bu onların meditasyonudur, kim bilir…
—
Üçüncü Aşama: Profesyonel Komşu Gözlemi
Bu aşamada insan artık Sherlock Holmes’a bağlar. Gürültünün kaynağını analiz etmeye başlar.
“Bu ses saat 23.00’te geliyor… Demek ki bu kişi gece aktif.”
“Bu ritmik… spor olabilir.”
“Hayır bu kesin dans… ama neden saat 03.00’te Zeybek oynuyor olabilir?”
Bir süre sonra hayatın amacı değişir. Artık hedef:
Gürültü yapan üst komşuya ne yapılabilir sorusuna bilimsel kanıt toplamak.
Telefonla kayıt alınır. Küçük ses notları tutulur. Hatta bazen insan kendini gereksiz ciddi hisseder:
“23:47 – sandalye 3 kez sürüklendi. Olası sebep: bilinçli provokasyon.”
İç ses: “Kanka sen CIA’e mi girdin?”
—
Dördüncü Aşama: Yüz Yüze Konuşma Girişimi
Bu aşama biraz Rus ruleti gibidir. Ya medeni bir çözüm olur ya da hayatın boyunca selam verilmeyen bir komşuya dönüşür.
Kapı çalınır.
Kalp hızlı atar.
İç ses: “Sakin ol, diplomatsın.”
Kapı açılır:
— “Merhaba, şey… biraz ses oluyor da…”
— “Aa? Biz hiç ses yapmıyoruz ki?”
İşte burada iki ihtimal vardır:
1. Gerçekten farkında değildir
2. “Farkında değilmiş gibi yapan profesyonel gürültücü”
Ve o an insan şunu düşünür:
Gürültü yapan üst komşuya ne yapılabilir ki, konuşma bile işe yaramıyorsa?
—
Beşinci Aşama: Ev İçi Stratejiler (Hayatta Kalma Modu)
Artık çözüm dışarıda değil içeridedir.
Kulak tıkacı alınır. Ama o da bir noktadan sonra “ben artık kulak tıkacıyla evli bir insanım” hissi verir.
Müzik açılır. Ama üst komşunun sesini bastırmak için açılan müzik, zamanla iki ayrı konserin çakışmasına döner.
Bir İzmir gecesi:
Ben: Lo-fi açarım
Üst komşu: Halı güreşi
Alt komşu: “Kim bu saat gece 2’de piyano çalan?” diye bağırır
Evren: reset atar
İç ses: “Biz burada ne yaşıyoruz?”
—
Altıncı Aşama: Mizah Kurtarıcıdır
Bir noktadan sonra insan şunu fark eder: Eğer gülmezse delirecek.
Bu yüzden olay bir sitcom’a dönüşür.
Üst komşunun her sandalye sürüklemesi artık “yeni bölüm” olur.
— “Bak bak başladı yine.”
— “Final sahnesi geliyor galiba.”
Hatta bazen insan kendine şunu der:
“Belki de bu bir işaret… hayatımda ritim eksikti.”
Tabii bu tamamen psikolojik bir savunma mekanizmasıdır.
Ama işe yarar.
Çünkü Gürültü yapan üst komşuya ne yapılabilir sorusunun en insani cevabı bazen şudur:
“Sinirlenmeden yaşamayı öğrenmek.”
—
Yedinci Aşama: Hukuki ve Resmi Yol (Ciddi Mod)
Mizah bir yere kadar. Eğer durum gerçekten yaşam kalitesini bozuyorsa, işin resmi boyutu devreye girer.
Apartman yönetimi, site kuralları, gerekirse ilgili merciler…
Ama burada bile insanın içinde şu ses vardır:
“Ben şimdi bunu şikayet edersem, yarın çöpü kapının önüne bırakır mı?”
Modern şehir insanının en büyük korkusu budur: küçük ama etkili intikamlar.
Bu yüzden çoğu kişi bu aşamada da biraz bekler.
Çünkü kimse “üst komşu savaşları” başlatmak istemez.
—
Sekizinci Aşama: İçsel Kabulleniş ve Yeni Hayat Düzeni
Bir süre sonra insan adapte olur.
Artık uyku saatleri üst komşuya göre ayarlanır.
“Nasıl olsa 01.00’da başlıyorlar, ben de 03.00’te uyurum.”
Bu bir teslimiyet değil, evrimdir.
İzmir’de yaşayan 25 yaşındaki biri olarak şunu fark edersin: hayat zaten yeterince garip, bir de üst komşuyla savaşmaya enerji kalmıyor.
İç ses: “Belki de bu bir karakter geliştirme süreci…”
—
Kısa Diyaloglar: Gerçek Hayattan Kesitler
— “Abi yine mi ses?”
— “Yemin ederim bu sefer topuklu ayakkabı değil, direkt maraton.”
— “Komşu maraton koşuyor olabilir mi evin içinde?”
— “Burası İzmir, her şey mümkün.”
—
İronik Gerçek: Hepimiz Birinin Üst Komşusuyuz
Bir gün fark edersin ki, aslında herkes birinin “üst komşusu”. Belki de biz de fark etmeden sandalye sürüklüyoruz hayatta.
Bazen acele ediyoruz, bazen yüksek sesle gülüyoruz, bazen farkında olmadan birilerinin huzurunu bozuyoruz.
Bu düşünce bile insanı biraz yumuşatıyor.
—
Sonuç Yerine Değil, Devam Eden Bir Hikâye
Gürültü yapan üst komşuya ne yapılabilir?
Belki de tek bir doğru cevap yok.
Biraz sabır, biraz mizah, biraz strateji ve bolca “bu da geçer” hissi gerekiyor.
İzmir’in rüzgârı gibi: bazen sert, bazen serin, ama hep devam ediyor.
Ve insan en sonunda şunu öğreniyor:
Hayatın sesi tamamen kısılmıyor. Ama bazen o sesle yaşamayı öğreniyorsun.